Geri Dönüp de Neleri Değiştirmek İstersin?

Çocukluğumuzdan itibaren, anne ve babamızın bizi koyduğu fanusun içerisinde yaşamakla birlikte hayatımızı sürdürürüz. Çocuk zanneder ki herşeyi annesi ve babası daha iyi biliyor, ve onların dedikleri ve koydukları kurala saygı göstermelerini kendilerine şartlıyor. Onların yanlış gördükleri herşey yanlış, sevmedikleri insanlar sevimsiz, ve istemedikleri şeylerde olumsuz olmaktadır.

Ama zaman ilerledikçe büyümeye başladığınızda yeni insanlar, yeni hayatlar görülmeye değer bir toplumu benimsedikçe daha farklı düşünme evreleri ortaya çıkar. Artık kendi doğrularınızdasınız. Anne ve baba takımı kendi ailesinden aldıkları şartlamaları ve sorumlukların bir kısmını kendi çocuğunada uyguluyor. Bu bazen çok doğru bir işe bazen ise çok doğru yanlışlara yol açıyor.

Çocuklar aileleri tarafından şartlandırıldığı için, anne ve babanın çocuk karşısında bir duvarı oluşur. Çocuk o duvarı o yaşındaki aklı ve düşünce yapısı ile taşıyamaz ve duvar onun boyunu aşar. Annem babam kızar şunu yapmamalıyım dediği bütün yanlış şeyler çocuğun aşşağıda vereceğim örnekler gibi, hayatında bir çok çiziğe imzasını attırır. Çocuk her zaman çocuktur katı kuralcı olmayıp onla eğlenmeye çalışın.

Ve şuanda kendi hayat iradeniz ve kendi düşünce yapınız ile, neleri değiştirmek isterdiniz.

Gerçek olaylardan örnekler.

İlkokul çağlarında, derste ailesinden öğrendiği ama bir başka kişiye yanlış olan bir bilgi tarafından öğretmeninden tokat yiyen bir çocuk. Keşke aileme söyleseydim ve öğretmene haddini bildirse idi.

Evimizin zor şartları nedeni ile evden kaçan ablamı, babamın sinirli davranışı ve şiddet uygulayışı nedeni ile kendime örnek edinmem, eğer ablam gibi olursam bende dayak yerim diyerek aynı yolda gitmemiş olmamdan pişmanım. Çünkü sorun ablamda değil anne ve babamdan kaynaklı idi ve keşke onlardan korkmayıp siz nasıl bir ailesiniz bu nasıl bir terbiyedir diye sorsaydım.

Küçükken kardeşimle banyoda oynadığımızda onun kafasından aşşağı köpük boşaltmıştım. Onun ağzına kaçıp öksürmeye başlamıştı ve ailem bana çok kızıp cezalandırmıştı. Onlara şuan ki aklım olsa “Bağırmayın bende bir çocuğum” diyebilmeliydim.

Babam bizi çok severdi ama hiç sarılmaz ve sevgisini göstermezdi. Keşke o zamana dönüp ona utanmayarak “Bizde seni çok seviyoruz, bize sevgini göster” diyebilseydim.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir